Czasami jest tak, że coś, o czym nawet jeszcze nie marzę, nagle staje się rzeczywistością. Splot różnych okoliczności i decyzji podpartych argumentami: "co najgorszego się może stać?" + "raz kozie śmierć" doprowadził do tego, że oto - zupełnie niespodziewanie - w naszym ogrodzie stanęła szklarnia . 😉

Czy traumę można odziedziczyć? - to pytanie, na które Berenika Lenard i Piotr Mikołajczak próbują odpowiedzieć w swojej najnowszej książce „Baldur. Wyspy białego słońca”.

Ciekawa jestem bardzo, czy któraś z moich Czytelniczek lub któryś z Czytelników pracuje zdalnie? Z domu? Zdaję sobie sprawę z tego, że nie każda branża na to pozwala oraz że taki tryb pracy nie jest dla każdego. Chociaż pand3mia pokazała, że wbrew pozorom jest tych zawodów więcej, niż myślimy.  Dziś zapraszam Cię do tego niedużego, ale bardzo ważnego pokoju w naszym Domu: biura, które od czasu do czasu pełni także funkcję pokoju gościnnego (ale o tym przygotuję oddzielny wpis). 

  Znasz tę grę, prawda? Papier zwycięża kamień, kamień zwycięża nożyce, nożyce zwyciężają papier. W naszej łazienkowej „grze” zamieniłam nożyce na metal i mam wrażenie, że każdy z tych elementów tu wygrywa. Sprawdzimy to?  Naszą przygodę z urządzaniem łazienki gościnnej mogłaś/eś obserwować w relacjach na instagramie . W zapisanych stories znajdziesz zdjęcia z etapu wykańczania tego wnętrza, wyboru i kładzenia płytek, znajdziesz informacje o baterii prysznicowej, umywalce, toalecie… ale ostatnio dostaję coraz więcej pytań o to czy tamto w kontekście tego pomieszczenia, dlatego powstał ten artykuł. Zebrałam w nim wszystkie odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania, a przy okazji pokażę jak teraz łazienka wygląda. Na końcu każdego rozdziału znajdziesz też listę „co?” i „skąd?” oraz zniżki. :) To co? Zaczynamy?

Nie zliczę, ile to już razy obiecywałam sobie i Tobie (ale przede wszystkim sobie), że teraz to już wrócę pełną parą na bloga. Za każdym razem, gdy to się nie udawało, miałam wrzuty sumienia. Ale tym razem postanowiłam, że zamiast skupiać się na poczuciu winy, po prostu napiszę o tym, na jakim etapie w życiu teraz jesteśmy. 

Wiesz, jak to jest, gdy chcesz zmienić tylko jedną rzecz w pomieszczeniu, a kończy się na wielkim remoncie? Naprawdę nie mam pojęcia, jak to się dzieje, że gdy tylko zabiorę się za jedną rzecz, ona ciągnie za sobą całą metamorfozę. ;-) Na szczęście tym razem obyło się bez kucia płytek, ale nasza łazienka nabrała… charakteru! Teraz czuję, że jest integralną częścią koziej, nieco szalonej kawalerki. 

Jeśli to nie jest dobry powód, by odkurzyć koziego bloga z tych wszystkich pajęczyn złożonych z niezrealizowanych tematów i niedokończonych wpisów, to już nie wiem, co mogłoby nim być.  Budujemy DOM ! Sama nie mogę w to uwierzyć… 

  Cześć...  trochę czasu minęło, odkąd się tu ostatnio widziałyśmy, widzieliśmy, prawda? Parę ładnych miesięcy, można nawet rzec, że pół roku. No ale nie będziemy przecież sobie wypominać i się złościć? Ogromnie się cieszę, że Cię widzę, że tu jesteś, zaglądasz i sprawdzasz, czy żyję. Otóż żyję i wracam (po raz kolejny) na bloga. A jak wracać, to najlepiej z czymś pysznym, prawda? 

-Przydepnij i tańcz dalej, Kasiu – powiedziała pani Dorotka, moja ulubiona nauczycielka w przedszkolu nr 1, które mieściło się w zabytkowej, poniemieckiej kamienicy, przypominającej wyglądem pałacyk. -Nie martw się, nic się nie stanie, jeśli wianek spadnie podczas występu.- uspokajała. Oczywiście, że wianek spadł mi z głowy już na samym początku tańca! Przydepnęłam go sznurowanym bucikiem – elementem mojego stroju Krakowianki – i kręciłam piruety oraz inne hopsasa dalej, wywołując w rodzicach ogromne wzruszenie...

2022 nawet w ostatnich dniach nie odpuszcza. Równowaga między dobrem a złem zachowana. ;) Dlatego stwierdziłam, że ostatnia dycha w tym roku to nie będzie taka tam dycha z planami. W tym miesiącu niczego już nie planuję tak na 100%. Za to mam kilka refleksji na temat tego, czego chciałabym sobie i Tobie życzyć w związku z mijającym rokiem. 

Czy właśnie powinnam pakować do kartonów cały nasz dobytek, który trzymamy w jedynym pokoju w kawalerce? Być może. Czy zamiast tego zabrałam się za małą metamorfozę kolejnego skarbu upolowanego "na starociach"? Owszem... I co mam Ci powiedzieć? Że to ostatni raz? Że tak jakoś wyszło? ;-) Przecież dobrze wiesz, że ten typ tak ma.  O tym pakowaniu to jeszcze Ci opowiem, a tymczasem zapraszam Cię na krótki wpis o tym, jak stara,  półka z wikliny dostała nowe życie w naszej kuchni. 

  Jeszcze odrobinkę, jeszcze kilka dni, może dwa tygodnie, chociaż tyle – po mojej głowie krążą myśli o tym, by o te parę chwil przedłużyć czas dyni w dekoracjach w domu, ale i na talerzu. By wydłużyć jesień, choć właściwie ona trwa, a to my, ludzie, przy dogasających zniczach i jeszcze wciąż kwitnących chryzantemach – zaczynamy myśleć o choince i sałatce jarzynowej. Ale Mikołaje, dzwoneczki i bombki mogą jeszcze chwilę poczekać, zanim na dobre rozgoszczą się w naszej świadomości, mieszkaniach i sercach. Przecież zdążymy…

Tegoroczny październik mogłabym właściwie zamknąć w jednym słowie, imieniu, które zdominowało cały miesiąc, dyktowało dzień za dniem i mieści wszystkie moje emocje w sobie. Napiszę to słowo na końcu...  A teraz zapraszam Cię na jedyną październikową dychę, na jaką mnie dziś stać. Oto mój dziesiąty miesiąc w roku w 10 zdjęciach i słowach. 

Spod rudawych rzęs patrzą na mnie orzechowe, łagodne oczy. Nieco nieśmiałe, nieco speszone dopiero co zakończonym występem starszego, przebojowego brata. Wrzesień. Za dnia otula miękkim słońcem, a nocą - wełnianym kocem. Pod nos podaje pachnącą herbatę i podsuwa książki. A koty są jego tajnymi współpracownikami, to pewne. Zwijają się w kłębki tuż przy nogach i snują to swoje wrześniowe mruczando. I w takich właśnie okolicznościach powstała tegoroczna, wrześniowa KOZIA DYCHA. Serdecznie zapraszam do lektury! :-)

To jedna z trudniejszych lektur, jakie miałam okazję ostatnio czytać. Długo zastanawiałam się, jak o niej opowiedzieć i jak pokazać książkę, żeby nie zbagatelizować tematu, ale też nie zniechęcić nikogo do jej przeczytania. Bo tak bardzo warto do niej wrócić! Zwłaszcza dziś, w dobie kryzysu klimatycznego i... etycznego. Czy można, czy trzeba i czy wypada zestawiać ze sobą zagładę zwierząt dziś i zagładę ludzi podczas II Wojny Światowej? To tylko jedno z trudnych pytań, które wybrzmiewają z tej książki...

Jakiś czas temu namalowałam sobie w głowie taki obrazek: siedzę na naszej czerwonej ławce, przechylam lekko głowę i widzę zielone drzwi, ukryte nieco za małym laskiem sosnowym, oraz pięknie kontrastującą z borem zza płotu - skandynawską czerwień. Była tam jeszcze żwirowa ścieżka pośród łąki kwietnej, lampka nad wejściem oraz kilka innych drobiazgów. A także krzątający się z wężem ogrodowym w ręku R. ;-)  I wiesz, właśnie usiadłam na czerwonej ławce i patrzę na ten obrazek, i szczypię się w przedramię, by się upewnić, że nie śnię. Co prawda zostało jeszcze kilka detali do zrobienia na zewnątrz, całe wnętrze i ta ścieżka jakaś taka piaszczysta, ale cudownie jest patrzeć na spełnione marzenie. Nawet R. krząta się tam z wężem ogrodowym! Jak do tego doszło?

Niektórzy twierdzą, że wystarczy wypowiedzieć życzenie na głos i Wszechświat zrobi wszystko, by to życzenie spełnić. Muszę przyznać, że wielokrotnie testowałam tę ideę i... o ile z trafieniem głównej wygranej "eurodżakpota" nie działa, o tyle z mniej spektakularnymi marzeniami - zdarza się! Pytanie brzmi: czy to nie zależy od tego, kto akurat słucha? ;-) Mojego "ale by mi się przydał parasol na działkę" oraz "wszystko, co mi się podoba jest albo strasznie drogie, albo brzydkie" słuchała akurat...

  Cześć! Po kilkumiesięcznej przerwie wracam do mojego ulubionego cyklu, czyli koziej dychy. Brakowało mi tych małych list z podpowiedziami, inspiracjami i pomysłami na spędzanie czasu. Postanowiłam więc wrócić do tego i oto ona: sierpniowa dycha! Jesteś ciakawa/y co sobie wymyśliłam?

Pierwsze, co chciałam zrobić, po przeczytaniu tej książki, to jeszcze mocniej, niż zwykle, przytulić się do R. I zrobiłam to, choć już dawno spał - zarwałam pół nocy na dokończenie „Szklanych ptaków. Opowieści o miłościach Krzysztofa Kamila Baczyńskiego” Katarzyny Zyskowskiej. I chociaż mam kilka małych „ale”, całokształt zrobił na mnie duże wrażenie.

O tej fioletowej pannie krążą po miastach i wioskach takie historie, że niejednej i niejednemu z nas mogą spłonąć policzki podczas ich słuchania. A to, że jest stałą bywalczynią faraońskich grobowców, a to, że pracownicom seksualnym zapewnia bezpieczeństwo i chroni przed przemocą ze strony klientów, a to że leczy nawet najbardziej jątrzące się rany, a nawet, że gwarantuje dziewicom utrzymanie tegoż stanu jak najdłużej! Fascynujące są także liczne powiązania z ludowym folklorem niemal na całym świecie.  Czytaj dalej, aby dowiedzieć się,  jak zrobić wianek z lawendy  oraz po co mi w ogóle te wszystkie kwiaty.